วันนี้ขอมาแบบสาระนิดนึงค่ะ พล็อตโคตรง่ายๆแว่บเข้ามากระทันหันมาก
*อีดิทนิด.... แวบกลับมาดูเอนทรี่อีกที เอ๋อๆไปเล็กน้อย....หะ ติดฮอต..?? อะไร??? ยังไง???? ตั้งแต่เมื่อไหร่?????(งงเต้ก..)
ขอขอบคุณทุกๆท่านที่ให้ดาวแดงนะคะ //โค้งงามๆ*
WARNING เส้นกากมากไปหน่อย ขออภัย
เส้นมันกากจริงๆน่ะแหละ...OTL
ก็นะ อยู่ดีๆนึกอยากมีสาระขึ้นมาก็เลยวาดซะ
จริงๆแล้วที่มาของเรื่องนี้ก็คือ
เมื่อวานที่เป็นวันเกิดของเรา พ่อถามว่า อยากได้อะไรเป็นของขวัญมั้ย?
ตอนแรก ก็ตั้งใจว่าจะขอการ์ตูนเล่มที่ขาดไปตอนซื้อครั้งแรก แต่เพื่อนส่งแมสเสจมาบอกว่าซื้อให้เป็นของขวัญแล้วนะ
-[]-......ถ้างั้นจะขออะไรล่ะ???????
ก็อย่างที่บอกไว้ในเอนทรี่ที่แล้วนั่นแหละค่ะ ปีนี้รู้สึกไม่มีของที่อยากได้
สิ่งที่หวังไว้จริงๆก็คือ อยากCGเก่งไวๆ
มันเป็นสิ่งที่เราต้องการมากที่สุดในตอนนี้ค่ะ แต่ว่าของแบบนี้...
"ต่อให้มีเงินมากมายแค่ไหน ก็ซื้อความสามารถแบบนี้มาไว้กับตัวไม่ได้"
โอ๊ย...พิมพ์แบบงงๆ - -;;
แบบว่า เมื่อเช้าตอนเดินขึ้นบันได เราเผลอสะดุดล้มน่ะค่ะ ดีนะหัวไม่ฟาดพื้น...OTL
แล้วพล็อตการ์ตูนสั้นเรื่องนี้ก็ผุดขึ้นมาไวว่องราวดอกเห็ด(ว้อท..)
สองสามวันก่อนเราค่อนข้างเฟลค่ะ เพราะมีปัญหากับเมาส์ปากกา
ใช้แล้วมีปัญหาเยอะมาก นู่นก็ทำไม่ได้ นี่ก็ประหลาดๆ ไม่เหมือนตอนก่อนฟอร์แมตเครื่อง
ทำเอาเราหงุดหงิดๆไปหลายวันอยู่ orz
หาทางแก้ปัญหาอยู่นานมากกก จนเกือบจะล้มเลิกความคิดที่จะฝึกCGไปแล้วล่ะค่ะ
รู้สึกเหมือนไม่พร้อมไปซะทุกอย่าง พระเจ้ากลั่นแกล้ง สภาพแวดล้อมไม่เป็นใจ
อากาศก็ร้อนชวนมีน้ำโหสุดๆ (หรือเพราะโมโหแล้วพาลก็ไม่รู้...)
พูดกับตัวเองหลายครั้งว่า..
"พระเจ้าคะ....ท่านต้องการอะไรจากหนูเหรอคะ..."
จนก่อนหน้าวันเกิดวันนึงนั่นล่ะ...ที่ไปคุ้ยเจอแผ่นCDแผ่นนึงที่ใต้ของใต้ของใต้ของที่วางเมาส์ปากกา
แค่นั้นล่ะค่ะ.......ตระหนักได้ทันที....
ตรูลืมลงไดรเวอร์เมาส์ปากกา
ฮ่วย...
แล้วพอจัดการลงนู่นนี่นั่นครบปุ๊บ เมาส์ปากกาลูกรักก็กลับมาทำตัวดีเหมือนเดิม(ฮา)
จากเหตุการณ์ครั้งนี้พอกลับมาคิดๆดูแล้ว รู้สึกตัวเองขี้แพ้อย่างประหลาด...OTL
นิดๆหน่อยๆก็ท้อซะแล้ว แล้วอีแบบนี้เมื่อไหร่จะCGแบบชาวบ้านเค้าได้ล่ะ...
เอาแต่ถามตัวเองว่า ทำไมคนนู้นทำได้ทำไมคนนี้ทำสวย แล้วทำไมเราทำไม่ได้ บลาๆๆ
ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนในการ์ตูนสั้นนี่เลยล่ะค่ะ
เหมือนเดินขึ้นบันไดแล้วลื่นล้ม
แต่เรากลับไม่ยอมลุกเดินต่อ...เอาแต่นั่งง้องแง้งอยู่ได้ตั้งนาน
เสียเวลาจริงๆ....
---------------------------------
อย่าเอาเป็นแบบอย่างนะคะ....เรื่องด้านบนนั่นน่ะ...OTL
อยากบอกกับทุกคนว่า
ทุกคนมีบันไดของตัวเองค่ะ แต่ละคนใกล้ไกลไม่เท่ากัน
อุปสรรคยากง่ายไม่เท่ากัน
และถึงแม้ว่าบางคนมีตั๋วขึ้นลิฟท์(ใช้เส้นนั่นเอง...)ก็อย่าไปอิจฉาเค้า
เพราะถ้าเราสามารถขึ้นไปถึงจุดบนสุดของบันไดได้ด้วยขาสองข้างของตัวเอง
อา....มันช่างน่าภูมิใจนัก....//ซับน้ำตา
ทุกคน: หล่อนยังไม่ได้ครึ่งทางเลยนะยะ...
ฮา...
บางคนอาจจะลื่นล้ม ไหลพรวดๆๆๆลงไปข้างล่าง ต้องเดินกลับมาใหม่ ก็อย่าเพิ่งท้อ(เหมือนเรา...)
เดี๋ยวเดินๆขึ้นบันไดไป ก็จะเจอเพื่อนร่วมทางหลากหลายแบบ
เรารู้สึกโชคดีค่ะ ที่เพื่อนร่วมทางส่วนใหญ่ของเรามักจะยื่นมือมาช่วยเหลือเสมอ
ถึงแม้ว่าจะเจอแบบอื่นๆด้วยก็เหอะ
ถ้าเดินขึ้นไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็ถึงข้างบนได้เองล่ะค่ะ
ขอแค่อย่าหยุดเดินไปดื้อๆก็พอ
มันก็เหมือนกับปีนเขาล่ะเน้อ
ถ้าหยุดพักนานเกินไป พายุเข้า พัดเราร่วงไปอยู่จุดเริ่มต้น เสร็จเลย....เริ่มใหม่หมด
อา...จะจบเอนทรี่ยังไงดี เอาเป็นว่า มีเรื่องจะพูดแค่นี้ล่ะค่ะ...
//กราบลาทุกคน...
วันนี้ต้องไปโบสถ์ต่อล่ะ....ยังไม่ได้แต่งตัวเลย ชิบเป๋งแย้ว.....
#1 By ไอกัลป์ on 2011-04-22 16:12